Lêzing oer de lânskipspoesy fan Obe Postma

In moaie dei; de loft is griis en stil;

De greide hat syn kleur noch sa;

’t Is melkerstiid, de kij, it paadsje lâns,

Traapje bedaard nei d’ âlde jister ta.

Yn ’t hjerst bereinde lân oan leie ich

De lange teisters driuwe op it wiet;

In reauntsjen libbet er yn ’t stille fjild,

Wêr ’t fredich streamke nei de delte giet.

Dêr balt in beest; no net de blide rop

Dy’t foarjiers fleurich opklinkt yn de romt’;

It heart ûnwennich, en wy fiele mei

In frjemde langst nei wat ús sels ûntkomt.

Binn’ it gjin kunden! Sjoch de swarte giet foarop,

Dan Jan en Klaske; trije oer is wat steech;

Dêr draaft de bûnte, ’t weake lân jout mei,

En ’t wetter spat, de âlde nei, omheech.

Wien’ hja ús folk gjin freonen? Simmertiids

Gong ieuwenlang de finne lâns har paad;

En kaam de kjeld yn ’t skrouske winterlân,

De bûnte rige waard nei ’t hege hússtee laat.

It bûthús naam har op; de golle joech

Har ’t geurich hea; dêr suchten, stinden hja;

En ’t libben wie by har yn ’t waarme hûs,

Al ’t geafolk kaam op ’t noflik wenstee ta.

Hjir wie it wurk, mar ek it gol petear;

It boartsjen fan ‘e bern; it swiet gepleach

Fan feint’ en fammetiid; neitinkens noft,

As ’t âlde hert nei wat foarby wie teach.

Da takomst? Sil ús folk nei âlde wenst

Noch heine en warje eigen klei en keat?

Wa seit it? Djoer ferline! Neat as do

Noch fêst, no’t alles wankt en teart!

-Obe Postma